Vrijdagavond acht april zou er tegen Wik-Univé gespeeld worden. Deze wedstrijd werd lang aangekondigd als de kampioenswedstrijd van het seizoen. Het er zouden hier maar twee punten gepakt te hoeven worden om Volley Meerkerk definitief kansloos te maken. Helaas werd het kampioenschap wat uitgesteld door een spelverdeler die zich had vast gespeeld. Maar omdat dit waarschijnlijk de laatste thuis-wedstrijd zou zijn, zou het hoe dan ook een feest worden.

Er werd een groot publiek uitgenodigd. Het moest iets bijzonders worden.

Toen kwam er een mogelijkheid tot het spelen van de wedstrijd in de Wielewaal. Dit verheugde ons zeer, aangezien deze sporthal toch de enige echte plek is om een prachtige match te spelen. Onze toeschouwers werden ingelicht over de verandering. Echter, het zou nog een kleine dag duren voor de wedstrijd begon, of onze tegenstander zag af van deze verandering. Nu moesten we snel zorgen dat ons publiek niet op de verkeerde plek zou komen op een verkeerd tijdstip.

 

De avond viel. Nadat we alle tribunes uit de hokken van de Appelgaard hadden gereden, was het eindelijk tijd voor het warmlopen en inspelen. De zaal vulde zich langzaam met toeschouwers, variërend van jong tot oud. Ondanks lichte zenuwen waren we er klaar voor. Tijd om los te gaan. Alleen een scheidsrechter ontbrak nog aan ons zicht. Het was Coert die de eerste set de rol scheidsrechter overnam. Hij kon dat. Hij mocht immers, tragisch genoeg, niet meespelen.

Eerst de tegenstander succes wensen, dan tactiek doornemen en een yel laten horen.

Het publiek had ogen vol van verwachtingen en nieuwsgierigheid naar wat dit duel zou brengen. Zenuwen stijgen. Dan het fluitsignaal. Alle spanning wordt omgebogen naar ultieme focus voor de wedstrijd.

De strijd was begonnen. De vijand maakt geluid, dus wij doen mee. In het bijzonder Rens. Het geluid dat hij met volle hartstocht voortbracht, was zo sterk dat het de vraag was of het de Alblasserwaard niet rondvloog. Hij overstemde geheel alleen al het hele gejuich van de tegenstander.

Wik maakte punten, wij net iets meer. Genoeg punten om een time-out te forceren halverwege de set. Zij hadden sowieso één sterke aanvaller. Het zou qua scoren van onze kant vooral aankomen op Patrick, aangezien Jos last had van zijn schouder. Maar ook Jos sloeg ballen met passie het veld van de tegenstander in tot zijn schouder niet meer zou meewerken. Wik-Univé zag hun achterstand stapsgewijs vergroten.

Voor OKK ‘70 zaten er vrij weinig persoonlijke fouten in. Met een mooi tempo haalden we de set binnen. 25-13. Dat is één!

In de waan dat de wedstrijd om half negen aan zou vangen, kwam de echte scheidsrechter binnenlopen. Dit betekende voor Coert echter niet dat hij rustig de wedstrijd ging aanschouwen. Nee, hij werd de analist.

De opponent begon wat sterker aan deze set. Ze werden ook wat luidruchtiger. Wij moesten en zouden daar ook aan mee doen. Natuurlijk ontbrak Rens daarbij niet.

Wik pakte af en toe de voorsprong, maar het vertrouwen en de wilskracht verloren wij niet. Wij braken hun voordeel en bogen het om naar ons voordeel halverwege de set. Door af en toe wat fouten en pech bij en om het blok heen, raakten de mensen uit Groot-Ammers niet ver achter. Toch hielden we het hoofd koel en pakten de winst van deze set. Uiteindelijke stand: 25-18.

De derde set. Een valkuil gebleken in menig van onze wedstrijden. We zouden echt moeten gaan knokken. Het begin was zwaar. Groot-Ammers pakt de voorsprong. Op zich geen raar fenomeen. Dit is al eerder gebeurd. Wel vroeg Max deze set de eerste time-out voor Hardinxveld aan. Nog even in de hoofden zetten dat we het wel kunnen; focus erbij. We stonden op dit moment 6-10 achter. Dichtbij gelijke stand kwamen we deze set wel, alleen nooit echt voorbij de tegenstander. Dit leidde tot frustratie en irritatie. Het was juist zo belangrijk om rust te bewaren. We leken deze set aan het kortste eind te gaan trekken. Tot overmaat van ramp neigde de vijand ons ook nog eens te overstemmen. De set was en werd helaas verloren. 18-25.

Zin in een vijfde set was ver te zoeken. De coach vertelde nog dat vier sets winnen niet zomaar gedaan wordt. Hoe dan ook moesten wij de vierde set de onze maken.

Het begin verliep zwaar voor Hardinxveld. De frustratie hing nog een beetje in de hoofden of de concentratie was nog niet helemaal 100%. Opnieuw gleden we de achterstand in. Een vroege time-out moest nog maar eens duidelijk maken hoe belangrijk deze set is. Een publiek zit gespannen te wachten en hoopt natuurlijk dat wij victorieus het veld verlaten. Dat zouden wij hen en onszelf niet af moeten nemen. Kortom: werk aan de winkel. Ons geluid kwam terug, sterker dan dat van de vijand. Bovendien scoorden wij weer als vanouds. Zij werden overvallen door grote paniek. De set was nu nog niet eens zo ver gevorderd. Wik nam twee time-outs kort na elkaar. Bij die tweede time-out waren wij inmiddels naar 21 punten geracet. Zij waren achtergebleven bij zestien punten. De laatste energie werd eruit geperst. 24 punten voor ons. Tijd voor het bekende woord dat met luide stem geschreeuwd diende te worden: ÉÉN...ÉEN… één… één.... De laatste service. Hij was goed. Zij maakten de fout. Een fantastisch winst (25-16). De spanning op het gezicht van de toeschouwers vervloog en maakte plaats voor vreugde. Wij waren opgelucht, juichten van geluk en namen de welverdiende tijd voor wat gesprekken en rust.

Daarna vertrokken wij voor een goede, gezellige avond naar de Wielewaal.

De eindstand dus 3-1. Dat geeft ons vier punten.

De statistiek liet ons zien dat de set-ups veel naar buiten gingen. Daar stonden natuurlijk wel onze kanonnen. Ook de aan het begin wat wisselvallige service, maakte plaats voor betere en langere series. Michel heeft als invaller net werk verricht. Daarbij deed de rest van het team, heel belangrijk, eigenlijk gewoon zijn ding.

Wij bedanken het publiek en hopen hen ook nog vaker te zien.

Er wacht nog een wedstrijd tegen HLB. Daarnaast wordt de laatste wedstrijd tegen Meerkerk zeer waarschijnlijk overgedaan. We kunnen balen, maar belangrijker nog is het een kans om ze voor de derde keer de grond in te boren.

Veel dank en vriendelijke groeten van Jongens A1