Wanneer haal je de kerstboom in huis? De één laat hem het liefst het hele jaar staan, de ander houdt de ‘na 5 december’-regel aan. Maar voor Jorinde was het 27 november, de dag van de wedstrijd tegen AVVA. Met iets te veel zorg koos ze een boom uit, waardoor ze 10 minuten na de afgesproken tijd pas aankwam bij de sporthal. Gelukkig wisten Quinty en Marjolein het gaspedaal te vinden, waardoor Dames 1 alsnog op tijd aankwam in Ameide. Eenmaal daar bleek Jorinde door het kerstbomen fiasco ook nog de bidon krat, een rechter sok en een inspeelshirt te zijn vergeten. Maar omdat het vanwege de nieuwe maatregelen voorlopig wel eens de laatste wedstrijd kon zijn, en iedereen er daarom extra van wilde genieten vandaag, was iedereen goed gestemd en vergaven ze haar.  

Toen Dames 1 aangekleed en wel de zaal inliep, Jorinde met een rechter sok van Hanna en een inspeelshirt van Quinty, was de tegenstander in geen velden of wegen te bekennen. Daarom besloten de dames een spelletje te doen. Voor degenen die het nog niet weten: Dames 1 wordt enorm fanatiek bij ‘stomme’ spelletjes. Van steen-papier-scharen tot rugbyen, er komt van alles voorbij tijdens de trainingswarming-up. Dit keer dus ook bij de wedstrijd warming-up, met vandaag een gouwe ouwe; een potje lummelen. (Hiervan zijn stiekem beelden gemaakt door onze kreupele Judith, dus check vooral even het Instagram account @0kk70dames1).  

Na het potje lummelen en uiteindelijk ook het halfuurtje inspelen, begon de wedstrijd. Inclusief ... publiek! Doordat de kantine een groot raam had, waren er een aantal AVVA-supporters die de ondergang van AVVA konden aanschouwen.  

De eerste set waren we meteen scherp. De pass komt lekker aan, Arriëtte's setjes zijn on fire en de aanvalletjes worden afgemaakt. 25-13. Hoppa. Door naar de volgende.  

De tweede set zorgde voor hartproblemen bij het hele team. Op een gegeven moment stond het 24-22 voor onze dames. Mooi. Nog één puntje te gaan. Oh nee, 24-23, ze komen dichterbij. 24-24 … HELP! 25-24, gelukkig. Nog eentje dan. Een set-up van Lotte. Neeee. De bal is te scherp en zweeft langzaam naar de tegenstander. De tegenstander zet de aanval in en … pfiew, de tegenstander slaat de set van Lotte uit. 26-24 voor OKK. Thanks Lot!  

De derde set blijven we scherp en kakken we niet in. 25-15. Ook die is binnen.  

De vierde set worden sommigen van ons aan de kant al wat melancholisch; de laatste set voorlopig, want hoogstwaarschijnlijk worden de wedstrijden stilgelegd. Als het 24-20 is besluiten we het welbekende liedje van Jochem Myer in te zetten: ‘nog eentje dan, nog eentje dan, en dan gaan we naar huis’. En ja hoor, ook dat laatste puntje pakken we.  

Na afloop werd er in de kantine nog één keer drinken besteld, werd er nog eenmaal gestemd op wie het boek mee naar huis mocht nemen (Rachel Klop deze keer), en werd er nog één keer nagepraat over de wedstrijd.  

En toen. Toen gingen we naar huis. 

PS: Dames 1 vroeg mij nog het volgende te vermelden: “Mochten ze zich in Ameide afvragen waar al het hartjes wc-papier is gebleven… wij weten van niks…”.